X
تبلیغات
تحصيلات دكتري در آمريكا-کانادا - پيدا كردن استاد

تحصيلات دكتري در آمريكا-کانادا

فنی-مهندسی

پيدا كردن استاد

سلام دوستان.

يكي از مهمترين قدمهاي اپلاي كردن پيدا كردن استاد هست. توي كانادا شما "بايد" استاد پيدا كنيد. زماني كه فرم اپليكيشن آنلاين رو پر ميكنيد تو هر دانشگاهي، ازتون ميپرسه كه با كي ميخوايد كار كنيد شما هم اسم طرف رو مينويسيد. قبل از اينكه بريد فرم آنلاين رو پركنيد (كه اپليكيشن في رو هم همونجا ازتون ميگيرن با كارت اعتباري) يعني در واقع براي دانشگاه اپلاي كنيد، بايد با يك استادي صحبت كرده باشيد و مطمئن شده باشيد كه ميخواد شما رو به عنوان دانشجوي دكترا يا فوق بگيره. بعد كه اطمينان حاصل كرديد اپلاي ميكنيد و همزمان با اپلاي آنلاين، كارنامه هاي رسمي و توصيه نامه هاتون رو هم ميفرستيد. بعد كه استاد پيدا كرديد و اپلاي هم كرديد زمان اون ميرسه كه تو دانشگاه و تو كميته بيان اپليكيشنها رو بخونن و يه سري رو رد كنن و يه سري رو بپذيرن. تو اين زمان، استادتون توي جلسه پرودنده شما رو بر ميداره يعني اين دانشجو ماله منه و بقيه هم همينطور. ميمونن اون يه سري كه يا كسي بهشون ايميل نزده يا خودشون از اون كسايي كه بهشون ايميل زدن كسي رو انتخاب نكردن و دنبال دانشجو ميگردن. پرونده كسايي كه روي زمين مونده بين اساتيد دانشگاه ميچرخه و بازخوني ميشه. هر كي خوشش بياد و "دانشجو بخواد" ميگيره. شايدم خوشش نياد اما دانشجو بخواد، در اينصورت شانس با شما يار بوده كه اينطوري البته خيلي كم پيش مياد. من يكي از دوستام براي UBC اپلاي كرد و استاد هم پيدا نكرد. بعد يه استاد ايميل زد بهش كه من ميخوامت كه رو اين پروژه كار كني. اون هم البته نرفت اونجا و جاي بهتري رفت. ام ميخوام بگم پذيرشش جور شده بود با اينكه استاد پيدا نكرد و اپلاي كرد. اما احتمال اين مسايل خيلي كمه كه پيش بياد.

بعضي استادها وقتي بهشون ايميل ميزنيد جواب دادنشون به يه سري مسايل بستگي داره. يا از رزومه شما خوششون نمياد (معدل و ...) يا دانشجو نميخوان اصلا بگيرن اون سال، يا ايميل شما رو نديدن تو انبوه ايميلهايي كه بهشون زده ميشه و يا نگه ميدارن تا تو زمان مناسب بهش جواب بدن. تو حالت اول و دوم كه اصلا ديگه اميدي نيست به اون استاد. اما براي رهايي از مورد سوم بايد زمانهايي به استادها ايميل بزنيد كه طرف صبح تازه اومده سر كار و ايميلهاشو چك ميكنه. طوري تنظيم كنيد كه صبح اونها باشه اما اين قضيه مطلق نيست. ممكنه يكي شب بره حمام هم ايميل چك كنه ببينه مرتضي مظفري مثلا بهش ايميل زده همونجا بگه بابا شما چرا زحمت كشيديد ما خودمون خدمتتون ايميل ميزديم اصلا و همونجا بگه تشريف بياريد. اما در مورد چهارم شما هيچ كاري نميتونيد كنيد. مثلا من خودم به يكي دو تا از استادها تو PENN STATE ايميل زده بودم جواب ندادن زمان ددلاين كه شد ديدم گفته كه من دارم چند نفر رو ترغيب ميكنم كه اپلاي كنن تو هم اپلاي كن و به من بگو كه اپلاي كردي تا پيگير كارت باشم كه منم بهش گفتم: (با لهجه لري) شرمننه. ديگه ما جاي ديگه داريم تشريف ميبريم. خلاصه تو اين دنياي استاد همه چيز پيش مياد.

اما تو آمريكا قضيه فرق داره. گرچه اگر استاد پيدا كنيد خب كارتون راحتتر انجام ميشه و ممكنه شانستون رو به مقدار خيلي زيادي بالا ببره اما پروسه به طور كلي استادي نيست و بايد اپلاي كرد و كميته مثل كانادا نيست كه همه استادها باشن و فقط رؤساي دپارتمان هستن كه تصميم گيرنده هستن مثل دانشگاه هاي ايران. اما خب ممكنه يكي رئيس دپارتمان رو به عنوان استاد انتخاب كرده باشه كه در اين صورت شانسش بيشتر ميشه. من خودم هم تو كانادا استادم GRADUATE CHAIR بود هم تو آمريكا. لذا مشكلي از اين بابت نداشتم. لذا دنبال استاد باشيد براي آمريكا هم، اما هيچ كس به شما جواب قطعي نخواهد داد كه من ميخوامت (حداقل 90%). فقط ميگن اپلاي كن كه در واقع جوابيه كه به خيليها ميدن و شما با گرفتن اين جواب چراغ سبزي داريد و بايد يه جوري بهشون بفهمونيد كه من با اين استاد هم صحبتي داشته ام. با همه اين تفاسير، تمركز رو استاد نباشه تو آمريكا اما تو كانادا بايد باشه.

خيليها به استادها ايميل ميزنن براي تفزيح يا براي چك كردن و تست كردن خودشون كه استادها چه جور جواب ميدن. نكنيد بچه هاي عزيز. پل پشت سر رو براي بقيه خراب نكنبد. 4 تا هندي اين كار رو كنن بعدا ديد اونها به هنديها برميگيرده. ايرانيها خوشبختانه خيلي به فكر هم هستن و از اين كارها كمتر ميكنن. در واقع وارد پروسه اپلاي كه ميشيد خود جوش شما به اين اصول سوق ميشيد اما مواظب باشيد به بازي نگيريد اين چيزها رو و مثل بعضيها (!!!) تو نيچير مقاله نديد كه دزدي باشه كه آبروي نداشته نظام رو ببريد و از همه مهمتر آبروي ايراني برده بشه. واقعا به يك استاد كه ايميل ميزنيد يقين كنيد اون شما رو ميگيره و اگه جواب مثبت بده من ميرم. نه اينكه از 10 نفر OK بگيريد و بعد 9 تا رو بپيچونيد. مثلا استاد دانشگاه تورنتو بهتون بگه كه من ميخوامت و بازم دنبال استاد بگرديد. اين خوب نيست. اما بعضي وقتها هست كه جواب قطعي نميدن بهتون. شما هم نميتونيد معطل اين بمونيد لذا اين رو هم زير سر ميگيريد اما استاد ديگري هم پيدا ميكنيد. اما 70% استادهاي كانادا اگر بخوان شما رو جواب درست درمون ميدن به خاطر اعتمادي كه وجود داره به دانشجوها نه فقط به ايرانيها. لذا به فكر همه باشيد نه فقط ايراني. رو هوا به استادها ايميل نزنيد. مصمم باشيد. با احترام صحبت كنيد. زود پسرخاله نشيد.

استادها ميدونن كه شما فقط دانشگاه اونها اپلاي نميكنيد. به طور معمول 3-4 دانشگاه همه دانشجوها اپلاي ميكنن و لزومي هم نداره كه دروغ بگيد يا بپوشونيد. اصلا يه چيزي كه هست اينه كه من همينم. ميخوايد بخوايد نميخوايد نخوايد. منت كشي كه نيست تو رو خدا من رو بگيريد و الا بدبخت ميشم. من خودم استادم از كانادا اونم دم دماي آخر ايميل زد كه ميخوام بهت زنگ بزنم منم گفتم مشكلي نيست اين شماره. بعد زنگ زد يه ذره از اهدافم پرسيد منم گفتم (خيلي از دانشجوهاي ايراني فوق ميخونن ميرن دكترا اصلا نميدونن برا چي؟؟؟ اما واقعا اينجا درسخون كم هست اما هر كي ميخونه هدفمنده نه مثل ما رو هوا باداباد هر چي شد ... ببينيد واقعا هدف دارين يا نه و الا وقت خودتون رو تلف كرديد و عمر عزيزتون رو) بعد گفت جاي ديگه هم اپلاي كردي. من نگفتم من فقط اونجا اپلاي كردم و فقط چشم اميدم به شماست بلكه گفتن دو جاي ديگه اپلاي كردم يكيش اينجوي يكيش اونجوري. حتي يكي از اون دانشگاه ها PRINCETON بود كه استادم پست دكتراشو اونجا گرفته بود و گفت اونجا با كي صحبت كردي منم گفتم با هيچ كي فقط اپلاي كردم. اصلا هم اعتماد به نفس خودم رو زير پا نذاشتم. اما استاد آمريكاييم خيلي خيلي خاطرم رو ميخواست. حتي SoP من رو ويرايش كرد خودش و خيلي پيگير بود. هيچ وقت كسي رو سر كار نگذاريد. اين اصل رو هميشه تو اين پروسه حفظ كنيد.

بعضي استادها كلا پروژه هاي صنعتي كار ميكنن لذا وضع ماليشون خوبه و اگه اراده كنن دانشجو ميگيرن. با اينها كار كردن خوبه و شانس پيدا كردن استاد رو بالا ميبره. اما بعضيها هستن كه علمي و تخيلي كار ميكنن كه در اين صورت به جيبشون نگاه ميكنن. اگه پولشون برسه دانشجو ميگيرن لذا اگر از استادي جواب نگرفتيد حمل بر اينها هم بايد بكنيد لذا روحيه خودتون رو از دست نديد. بازم ايميل بزنيد. بعضيها روزي 100 تا ايميل ميزنن به استادها. آخه مگه بيكاريد شما؟ گر واقعا دنبال رفتن بوده باشيد خوب سعيتون رو كرديد و معدل و زبان و ... همه چي خوبه و استاد هم راحت پيدا ميكنيد و اگر هم خوب نباشيد كه شانستون با اين چيزها بالا نميره. شما با دنيايي از استادها و زمينه هاي كاري مواجه هستيد در اين پروسه. لذا اول تكليف زمينه كاريتون رو مشخص كنيد بعد ايميل بزنيد. اينجوري ميدونيد داريد چه كار ميكنيد. لزومي نداره حتما تو اون زمينه اي كه اپلاي ميكنيد مقاله داشته باشيد يا تجربه فقط كافيه دوست داشته باشيد و اعلام كنيد علاقه منديد. اما خب اگه تو اون زمينه اي كه مقاله داريد اپلاي كنيد چشم استاد رو بيشتر ميگيره. اما اصلا موضوع مهمي نيست. خيليها چه چيزايي خوندن براي فوق ليسانس اونوقت براي دكترا ميرن نجوم ميخونن. مهم اينه كه بريد درسهاشون رو پاس كنيد و علاقه مند باشيد.

اگر به استادي ايميل ميزنيد و دير جواب ميده اما ايميل زده به شما بيجواب نگذاريدش. حتما تكليفش رو مشخص كنيد. مثلا به استاد دانشگاه 1 ايميل زديد كه ... اون هم جواب نميده. بعد به استاد دانشگاه 2 ميزنيد ميگه باشه بيا. بعد 1يه جواب ميده آقا هستي يا نه مياي؟ بيخيال نشيد بچه ها. بلاتكليف نگذاريد. خود شما باشيد دوست داريد استاد بگه "نمبخوام" يا بلا تكليف بذاره. لذا اصلا مشكلي نيست اگر بگيد نميخوايد ديگه و جاي ديگه استاد پيدا كرديد خيلي معمول هست لذا مخفي كاري نكنيد. اگر ايراني صداقت رو پيشه كارش كنه همه جا از اين رو به اون رو ميشه. اما من خودم واقعا چقدر با بقيه صادق هستم. هر كسي هم صداقتش درجه اي داره اما اينا واقعا بگم آخر صداقت هستن حداقل تو دانشگاه ها و اينطور مسايل. لذا صادق باشيد از من بشنويد ضرر نميكنيد (البته تو اپلاي رو دارم ميگم).

بعضي استادها تو كانادا خودشون پول نميدن براي دانشجو بلكه اپليكيشن دانشجوها رو ميدن به دانشگاه و دانشگاه طبق شرايط افراد به اونها جايزه ميده كه بشه خرج تحصيلشون. ممكنه همه هزينه يك دانشجو رو بده ممكنه كه قسمتيش رو بده و بقيه رو خود استاد مجبور باشه بده. لذا اگر 5 تا دانشجو از يك استاد پروندشون بره تو كميته دانشگاه و همه فاند كامل از دانشگاه بگيرن اون استاد از خداشم هست كه دانشجو زياد بگيره. برا خودشم خوبه. اما بعضيها هستن كه همه پول رو بايد خودشون بدن لذا شرايط پذيرش براي اين دانشجوها كه ميخوان با اين استادها كار كنن سخت تره. ممكنه البته استاد پولدار باشه و مشكلي نباشه اما خوب بالاخره عامل مهمي هست. كلا همه استادها دلشون ميخواد دانشجو بگيرن (چون مقاله باهاش مياد ... تجربه باهاش مياد ...) اما جيب جيب جيب. اينها رو گفتم كه گفته باشم اگر استادي جواب نداد و به نظر خودتون خوب هستيد ناراحت و نااميد نشيد.

فكر نكنيد استادي كه تو دانشگاه Arlington هست با اوني كه Standford هست فرقي دارن. اينجا همه كلاس خودشون و زمينه كاريه خودشون رو دارن. دانشگاه Standford مشكلات جامعه خودش رو حل ميكنه و Arlington مال خودش رو. هيچ وقت خيال نكينيد اگه به دانشگاه با رنك پايينتر ايميل بزنيد جواب ميده و بالاتريه نه. ممكنه يكي تو اون پاييني نتونه پذيرش بگيره اما تو بالاييه بگيره. اينجا مثل ايران نيست كه شريف بياري همه جا رو آوردي. طرف ميتونه MIT پذيرش بگيره اما اگه ميفرستاد فلان دانشگاه نميشد. به رنك هم نيست. ممكنه براي MIT يه SoP خوب نوشته باشه يا برعكس و نتيجه از اين رو به اون رو بشه. لذا اين رو هم از ذهنتون بيرون كنيد اگر هست البته. چون ذهن ما ايرانيها به واسطه سيستم دانشگاه هامون اينجوري شكل گرفته. براي همين طرف كه پذيرش ميگيره ميگن كجا رنكش چنده ... !!! شما خوب باشيد هر جا ميخوايد باشيد باشيد.

قبل از اينكه به استاد ايميل بزنيد حتما پروفايل اون استاد و سايت شخصيش  يا سايت آزمايشگاهش رو بخونيد و رو هوا استاد رو انتخاب نكنيد. تو ايميلي كه به استاد ميزنيد بنويسيد من به اين زمينه خاص علاقه دارم. اين مقاله شما رو خوندم. كسايي كه تازه فوق ميخونن به نظر من يكي دو نفر رو نشون بكنن و مقالاتشون رو بخونن و تو مقالاتشون به اونها رفرنس بدن بعد براي اون استاد اپلاي كنن. شانس پذيرش از 30% ميشه 80%. كسي نبود اينها رو به من بگه اما اونهايي كه اينها رو ميخونن اگه اين كار رو كنن از همين الان رفتني هستن فقط كافي هست زبان بخونن. رو دو تا استاد سرمايه گذاري كنيد هم وقت كمتري ميگذاريد هم هزينه كمتري در زمان اپلاي. تو SoP  بعدا ميگيد كه من ميخوام با اين استاد كار كنم و در يكي از مقالاتم از مقاله ايشون استفاده كردم. اين چشمهاي رئيس كميته رو برق ميندازه. 

بعضي از استادها اصلا RESEARCH GROUP ندارن. ننويسيد ميخوام بيايم به گروه شما بپيويندم (تو آمريكا نه كانادا). تو آمريكا اصلا بعضيها گروهي ندارن. مثل دانشگاه تهران خودمون. لذا اگه استاد رو نشناسيد بيخودي ميگيد گروه شما اونم ميگيه اين رو باش اصلا نميدونه كه من گروه ندارم. تو پروفايل استاد كه نگاه كنيد زده گروه من و ... ميفهميد با يه ذره كند و كاو كه اين بابا گروه داره يا نداره. لذا كيلويي به استادها ايميل نزنيد. 

ميگن كه بعضي استادها ايميلشون رو فيلتر ميذارن براي YAHOO و ... اما استادي كه دانشجو بخواد اين كار رو نميكنه. مگر اينكه اون سال اصلا دانشجو نخواد و كلا فيلتر كنه. اما اينكه ايميل دانشگاهي نداشته باشيد نگران باشيد كه اي بابا ما عقب مونديم نه اين حرفها نيست. مهم اينه كه نام ايميل استاد رو جلب كنه. مثلا بزنيد نامزد دكترا علاقه مند به فلان چيز خاص براي ترم فلان. اسم استاد رو اشتباه نزنيد. كم و زياد نكنيد. رزومه خودتون رو كه خيلي طولاني نيست و حاوي معدل و مقالات و نمرات زبان هست به صورت PDF برشون همون دفعه اول بفرستيد. زياده گويي نكنيد. يه پاراگراف 100 كلمه اي كافيه براي ايميل به استاد. آخر ايميل بنويسيد كه من CV يا RESUME رو پيوست كردم تا يادش نره كه ببينه. تعداد مقالات رو تو همون ايميل لحاظ كنيد كه بره ببينه تو رزومه. نشون بديد كه خيلي علاقه منديد باهاش كار كنيد. با اعتماد به نفس بريد جلو. خودتون رو كوچيك نكنيد. نا اميد نشد. خودتون رو از محيط علمي دور نكنيد. تنبلي نكنيد :)

موفق باشيد.

+ نوشته شده در  شنبه 19 دی1388ساعت 6:25 PM  توسط آرش  |